Introductie

Hans Wilschut

Het werk van Hans Wilschut vindt zijn oorsprong in de urbane wereld. Zijn foto’s zijn lyrische reflecties op de verstedelijkte omgeving. Vaak is een maatschappelijk motief als onderliggende laag in zijn fotografische werk te vinden.

Het werk ‘Landmark’ laat dit vooral zien. We zien een stad van bovenaf gefotografeerd. Het gebouw in het midden van de foto is deels ingestort als gevolg van een hevige regenbui die drie jaar geleden plaatsvond. De foto, die eigenlijk een perfecte architectuur foto wil zijn, getuige het bewust gekozen ondergaande licht en de zorgvuldige compositie, toont het falen van een bestuurssysteem. Er wordt geen reclame gemaakt voor nieuwe architectuur, juist de economische malaise wordt hier getoond. Het gebouw als symbool van een omgekeerde urbanisatie lijkt hiermee door de maker te worden gewaardeerd om de onmogelijkheid van haar voortbestaan.

Hoewel fotografen vaak in series werken om hun onderwerp uit te werken heeft Hans Wilschut zich hier vaak verre van gehouden. Zijn foto’s zijn unieke op zichzelf staande werken -in die zin zijn de foto’s verwant aan schilderijen.
De werken van Wilschut reageren op een veranderende en globaliserende wereld. Op de grens van het publieke en private domein rond rafelranden van steden onderzoekt Wilschut de plekken waar veranderingen samenkomen en zichtbaar worden. Thema’s als sociaal culturele overgangen, de toename van het toerisme, de verschuiving van wereldeconomieën en demografische groei probeert hij op persoonlijke wijze voor het voetlicht te brengen in uiterst zorgvuldig en op zichzelf staande werken. De taal van esthetiek zet Wilschut in om een onderliggende laag aan te brengen en de kijker uit te dagen tot kijken en de blik te scherpen. Zijn beelden bekritiseren niet, maar laten vooral zien wat alleen het fotografische oog ziet. Haarscherpe en uiterst gedetailleerde grootformaat fotowerken verleiden de kijker terwijl ze hem tegelijkertijd voor een raadsel plaatsen: Waar kijk ik nu precies naar?

Het werk ‘Rock’ toont zo’n ongeloofwaardige wereld. Maar het is vooral het perspectivische bedrog dat de kijker doet twijfelen aan de echtheid van de getoonde wereld. De platte werking van de haast opeengestapelde beeldelementen in dit werk doen een digitale montage vermoeden maar die is het niet. Vooral de monumentaliteit van deze nep rots in haar monotone omgeving en de wijze waarop zij in beeld is gebracht zijn de oorzaak van dit bedrog.

Het fotografische onderzoek ziet Hans Wilschut als een dialoog met de stad. Hij zoekt doelbewust naar situaties, die hij doeltreffend vormgeeft. Schetsen en proefopnames gaan hier vaak aan vooraf. Zijn beelden zijn te zien als urbane stillevens. Soms lijkt het alsof Wilschut’s visie op de werkelijkheid is geconstrueerd, alsof zij op een opname tafel tot stand is gekomen. Maar niets is minder waar, Hans Wilschut reist als een urban explorer door het stedelijke landschap en zijn onderzoek brengt hem op plekken die meestal aan het oog zijn onttrokken.


  • share on